«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.

Αρχική Σελίδα Βιβλιογραφία Βιογραφικό Μεταφράσεις English/Français

Yannis Livadas / Poèmes choisis / Recours au Poème

http://www.recoursaupoeme.fr/po%C3%A8tes/yannis-livadas


Poèmes choisis:

Je m’assieds sur toutes les chaises
Poème
Les poètes déplorent le poème immortel
La solitude je la subis
Je parle tout seul





Γιάννης Λειβαδάς: Επιφυλλίδα της 28ης Μάη 2013



Την ώρα που στην Ελλάδα ετοιμάζονται να κλείσουν σχεδόν όλες οι δημοτικές βιβλιοθήκες, στο Παρίσι ένα πιάτο με εκλεκτούς μεζέδες, δυο πανέρια ψωμί και έξι μεγάλες μπύρες Leffe κοστίζουν, στη μπάρα, 17 ευρώ.
Τα μουσεία γεμίζουν και αδειάζουν από επισκέπτες που σπανίως αναλογίζονται τη νευρασθένεια των πτωμάτων, διανύοντας ίσως τον πιο παρατεταμένο αλλά όχι βαρύ χειμώνα της τελευταίας δεκαπενταετίας.
Συν τοις άλλοις, εδώ τα μικρά κέρματα εξακολουθούν να έχουν μεγάλη αξία και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η βιβλιοθήκη του Κοραή μπορεί να φιλοξενηθεί μέσα στα εικοσιτέσσερα τετραγωνικά όπου συρρέει η ζωή μου.



Γιάννης Λειβαδάς: Είναι μέρος του ποιήματος



Είναι μέρος του ποιήματος να σου δίνει ο εκδότης τη λίστα με τα ονόματα όσων παραδοσιακά λαμβάνουν δωρεάν αντίτυπα του καινούργιου σου βιβλίου. Είναι μέρος του ποιήματος να σου δίνει ο εκδότης τη λίστα με τα 47 ονόματα των «έγκριτων βιβλιοκριτικών και αρθρογράφων» κι εσύ να διαγράφεις τη λίστα και να του δίνεις μια καινούργια, με 11 ονόματα. Είναι μέρος του ποιήματος.





Τρία ποιήματα από τη συλλογή "La Chope Daguerre+Ποιήματα Κελύφους" στο "Παράθυρο"

http://toparathyro.com/2013/05/25/2402/

Γιάννης Λειβαδάς: Τα λόγια / Μεσαύγουστος / 9




Γιάννης Λειβαδάς: Όταν το αλφάβητο ξεκινά από το γάμμα

Μου είπαν να γράψω δυο λόγια για τα καθέκαστα των βραβείων της λογοτεχνίας μα αυτό μου είναι αδύνατο γιατί θα πρέπει θα θεωρήσω πως, επί του θέματος, υφίστανται αντιστοίχως: βραβεύσεις και λογοτεχνία. Μπορώ όμως να παραστήσω εκείνον που έχει την ανάλογη θεώρηση και να σημειώσω δυο γραμμές.
Σχετικά με τον θεσμό και τη δυναμική της σύγχρονης ποίησης* έχω αποφανθεί από χρόνια, και δεν έχω λόγους να επανέλθω. Πέραν όμως του θεσμικού περιεχομένου πιστεύω πως υπάρχει και ένα περιεχόμενο ηθικό. Η αποδοχή του θεσμού ως έχει, και μάλιστα σε μία τέτοια ιστορική καμπή της χώρας, μόνο δυσάρεστη είναι. Όταν μάλιστα εκείνοι που αποδέχονται τον θεσμό, ως έχει, τείνουν να παρουσιαστούν ως σύγχρονοι ιδεολόγοι, και επιπλέον βάζουν στην τσέπη τους ωμό, απευθείας κρατικό χρήμα και επιδοτούνται για τις (οπωσδήποτε αποδεκτές από το σύστημα και «επαναστατικές» κατά τα άλλα) επιδόσεις που παρουσιάζουν.
Λυπάμαι που τόσοι νεανίες πιάνονται παντελώς αδιάβαστοι, ειδικά στα πλέον επίμαχα σημεία, εκείνα των ιδεολογικών και αισθητικών σημαινόμενων, για τα οποία είτε παριστάνουν τον ανήξερο, είτε τα τροποποιούν αυθαιρέτως για να δημιουργήσουν ένα ξένο, προς τους ίδιους, προφίλ, για το θεαθήναι.
Το θεαθήναι δεν χρήζει περαιτέρω σχολιασμού.

(*)http://livadaspoetry.blogspot.fr/2011/11/2011_06.html,  
  http://www.poema.gr/dokimio.php?id=324&pid=



Michel Volkovitch: Nìkos Kavvadìas



Trois minces recueils, cinquante-deux poèmes écrits sur plus de quarante années, ont suffi à faire du marin Nìkos Kavvadìas une des figures de proue de la poésie grecque. Ses poèmes sont lus, mis en musique, appris par cœur, appréciés de tous les publics. Dans ces poèmes on retrouve la mer, les ports, les rafiots plus ou moins pourris, cette vie que Kavvadìas aima autant qu’il la détesta. On y est ébloui par les mêmes visions, imprégné par la même fièvre, tantôt bercé, tantôt secoué par la même houle, la même oscillation entre réel sordide et fantasmagorie, émerveillement et amertume, humour et désespoir. L’errance du marin devient l’image de la condition humaine, dans son éternelle ambivalence — une image violente et changeante comme la mer.
*
Cela fait vingt ans que ces traductions existent. Pourquoi les ai-je gardées sous le coude si longtemps ? Parce que le dieu des traducteurs de poésie est un farceur. La plupart du temps il vous refuse tout éditeur, et quand l’un d’eux se pointe, il l’empêche de faire son  boulot. Lorsqu’Olivier Rubinstein et Alain Martin des éditions Climats, qui venaient de publier Le quart, puis Li avec succès, décidèrent d’y adjoindre les poèmes, l’héritière des droits refusa net, pour des raisons ténébreuses. Ce refus dure depuis vingt ans, avec menace de procès en cas de publication. Que faire ? Attendre l’entrée du poète dans le domaine public, en 2045 ? J’aurai quatre-vingt-dix-huit ans. On ne saurait faire attendre aussi longtemps les fervents admirateurs  francophones  du poète    car  il  n’en  manque  pas.  La solution : une édition pirate, que voici, préparée et financée par mes soins. Un ouvrage à compte de traducteur, chose rare. Un vaisseau fantôme, sans maison d’édition, sans ISBN. Et sans prix ! Je  ne  peux  pas  les  vendre, ces poèmes, sans violer sauvagement nos saintes lois si douces aux héritiers ? Eh bien j’offre ce livre à qui le demandera.
En  contrepartie,  je  suggère  à  l’acquéreur  de m’envoyer  un  chèque  de  10    à l’ordre d’Amnesty International ou de Médecins sans frontières. Ou à mon nom, comme participation aux frais d’impression.  J’aimerais ne pas perdre trop d’argent dans l’aventure, mais je ne souhaite pas non plus en gagner : une fois remboursé, je verserai le surplus aux ONG. Se trouvera-t-il un juge assez tordu pour m’envoyer en taule ?



Michel Volkovitch
www.volkovitch.com


Γιάννης Λειβαδάς: Η φωταγώγηση του τέλματος



Το «μακρύ και το κοντό», ακόμη και στην εσχάτη των δημοσίων τοποθετήσεων, ενείχε μια ορισμένη πλάκα, κάποια ποσότητα γούστου, ακόμη και κακού. Ορθώς οι παλαιότεροι χρησιμοποιούσαν τόσο συχνά αυτή την εξυπνότατη έκφραση: είχαν οι άνθρωποι κάτι να (ανα)μετρήσουν. Σήμερα αυτό το χιούμορ είναι δυσεύρετο. Τα όποια μεγέθη έχουν καταχωρηθεί στα είδη υπό εξαφάνιση, τα δημοσιευθέντα είναι ίδια και εφάμιλλα. Ιδού ένα από τα πιο φοβερά προβαδίσματα της παλαιότητας.

Ένα ακόμη φοβερό προβάδισμα, ήταν η απέχθεια προς πάσα συσπείρωση, προς πάσα προσπάθεια ενσωμάτωσης και ομογενοποίησης των βίων, των λόγων, των διεκδικήσεων. Αφού κάθε βίος και λόγος (όλα τα υπόλοιπα είναι απλές δογματικές οδοντόκρεμες) είναι δεδομένοι και ουσιώδεις εφόσον διακρίνονται από το ευρέως αποδεκτό, την κοινή γνώμη και, κυρίως, από τις επαγγελματικές ιδεολογικές πεποιθήσεις των τεθλιμμένων ή κάθιδρων παραγόντων που τείνουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση με σκοπό τη σωτηρία της κοινωνίας.

Παρά τον ζόφο και την ερείπωση, η ανάγκη για αλλαγή του μενού με ιδιαίτερη έμφαση στο κυρίως πιάτο (κάποιου την κεφαλή επί πίνακι) είναι δεδομένη και αποκλειστική ως υπαρκτική ανάγκη. Παρά τον ζόφο και την ερείπωση, παίρνουν και δίνουν οι ομαδοποιήσεις. Παρά τον ζόφο και ερείπωση η γνωσιακή πανούκλα αποκτά οπαδούς και χούλιγκανς. Άπραγοι και απαίδευτοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, συγγράφουν, καθοδηγούν και ερμηνεύουν τα εντερικά τους αέρια.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή μορφοποιεί το βαθύ ιστορικό της διάκενο, τη λακκούβα της ασυνειδησίας και της έπαρσής της οι οποίες εκφράζονται με τα πολιτικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά της κατεστημένα (διακριτά και διακεκριμένα μονοπώλια) τα οποία κατά βάθος, μα και επί όλων των υπολοίπων μονάδων μετρήσεων, φωταγωγούν απ’ άκρη σ’ άκρη το τέλμα.



Αρχειοθήκη ιστολογίου

.