«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.

Αρχική Σελίδα Βιβλιογραφία Βιογραφικό Μεταφράσεις English/Français

Γιάννης Λειβαδάς: Γλωσσικό και πέρα



Σαν θέλει ο διανοούμενος, ή ο λογοτέχνης να μιλήσει, γιατί είναι σχεδόν καθημερινές οι αλλαγές της εκφραστικής στάθμης· το κείμενο, αν είναι εκ φύσεως, δεν θα κάνει χάρες. Το κείμενο που κάνει χάρες για την παρέα, για το σινάφι, για το πανεπιστήμιο απ’ το οποίο ο φρονηματισμός του κατάγεται, που κάνει χάρες για την επιδίωξη θέσης και αποδοχής· είναι κείμενο μόνο υπό την έννοια πλασαρίσματος.
Ακόμη και οι μεγαλύτεροι ψεύτες είναι στην πραγματικότητα ειλικρινείς, γιατί γίνονται δίχως να το γνωρίζουν εκφραστές ενός ασύλητου καταφυγίου, του καταφυγίου της εφεύρεσης ενός εικονικού δεσμού. Με τη διαφορά ότι εκφράζουν, πράττουν, μόνο τους πηχυαίους τίτλους εκείνου στο οποίο δεν αφήνονται να απορροφηθούν.


11/06/2013


Γιάννης Λειβαδάς: Γλωσσικό και έξτρα



Το πάθος είναι νεύρο της βούλησης, με το πάθος ο άνθρωπος ανταριάζεται ώστε να χαρίσει στο ιερό, αποδεικνύει το ιερό ως βούληση. Κατόπιν πάθους μόνο κι άλλο πάθος. Εκτός και αν το πάθος συμβαίνει ως προειδοποίηση πως ο άνθρωπος αναλώνεται στην αφέλεια. Τότε, με την ολοκλήρωσή του δεν θα υποστεί τίποτα άλλο από εκκαθάριση, μετάνοια, ή άκαιρη ενδοσκόπηση. Εκείνο, δηλαδή, που είναι να πάθει κανείς το παθαίνει με την πρωτοβουλία του πάθους και όχι με του πάθους τα παρεπόμενα.
Η γλώσσα είναι το μέγιστο πάθος. Μπορεί να αντιληφθεί κανείς τη φύση του πάθους εξετάζοντας τη φύση της γλώσσας. Το άλλο, το προειδοποιητικό, για τους σπασμούς, που αποδίδει ψυχοδραματικά ρέστα, ταυτίζεται με την πολυλογία.  

Γιάννης Λειβαδάς: Ο β´ γράφων ως πρωτοτυπία



Γιατί η χώρα δεν πάει μπροστά. Για λόγους πολλούς, στην πλειονότητά τους μη ορθολογικούς, δηλαδή λόγους της ελληνικής πεπατημένης – στα ηθικά στάδια, παρά στα υπόλοιπα: να ξεπουλάει, ας πούμε, το άρθρο, το κείμενο αναφοράς, σήμερα στις αρχές του 2014, γιατί ο β´, ο σημερινός υπογράφων, αναγνωρίζεται εναργώς από την προαναφερθήσα ελληνική πεπατημένη: την ολική απαλοιφή της ύπαρξης του πρωτοτύπου κειμένου, κάποιου α´ γράφοντως. Από την ηθική και γνωσιακή αυτοαναίρεση που εντέχνως προσπαθεί ο β´ γράφων ως πρωτοτυπία να περιθάλψει.

27/01/2014 



Γιάννης Λειβαδάς: Το φουσκωτό ομοίωμα





Με μια λύπη που δεν ενδιαφέρει κανέναν, μα έχει δικό της στόμα και μιλάει, αντιμετωπίζω την κορύφωση της, ποιητικής, κατά κύριο λόγο, παρακμής, η οποία αποσυντίθεται όλο και περισσότερο με τις σπέκουλες του "αν", του "όταν", του "θα", και του "επέκεινα" - εν συντομία με τις διακηρύξεις μιας πνευματικής και ηθικής δειλίας, την οποία, απ' όσο φαίνεται, έχει τόση ανάγκη ο κόσμος και ο κοσμάκης.
Αυτό συμπεριλαμβάνει και την «ξαφνική» απόρριψη των παραπάνω,  απ’ όσους  μυστικά διδάσκονται από εκείνους που δεν διακρίνονται για τέτοια λάθη και πολύ σύντομα θα παρουσιάσουν μια τυπική, εσκεμμένη «μεταστροφή», ώστε να επιπλεύσουν φορώντας άλλο σωσίβιο: εκείνο με το φουσκωτό ομοίωμα της κεφαλής τους.

23/01/2014

Αρχειοθήκη ιστολογίου

.