«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.


ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ English/Français

Γιάννης Λειβαδάς: Ευτυχία


Ευτυχία. Περπατώντας, η ευωδία της σκόνης των παλαιών βιβλίων στα χέρια μου αντικαθίσταται από την ευωδία του τσιγάρου.


23/06/2015





 

Γιάννης Λειβαδάς: Προχείρως της Ευρώπης



Αντεγκλήσεις επί άχυρων. Μεταξύ των σχολιαστών ελευθέρας βοσκής. Οι μεν θεωρούν πως οφείλουμε να παραμείνουμε στην Ευρώπη, οι δε, πως είναι προτιμότερο να αποχωρήσουμε. Η Ευρώπη όμως δεν έχει καμία σχέση με χρήματα, αμοιβές, με το κεφάλαιο και τις τράπεζες. Παρόλα αυτά ο εσωτερικός άξονας των σχολιασμών αφορά τα χρήματα, την χρηματική και χρηματιζόμενη  ζωή. Διότι η Ευρώπη δεν έχουν γνωρίσει ακόμη ποια είναι, τι σημαίνει.
Οι «αντιευρωπαϊκοί» εξακολουθούν στο κριτικό τυρόγαλο, ανεπαρκείς ώστε να θεωρήσουν ή να αναθεωρήσουν τα απτά φαινόμενα της καθημερινής ζωής και των αναγκών της. Οι «φιλοευρωπαϊκοί» νιώθουν ικανοποιημένοι με το να κομίζουν ανταποκρίσεις και παρουσιάσεις θεαμάτων, φεστιβάλ, εκδηλώσεων που θεωρούν πως, με την ιδιαιτερότητα του «βιωματικού κοντράστ», εκφράζουν αυτό που είναι πράγματι η «δική τους» Ευρώπη, και εν πολλοίς, λείπει από την Ελλάδα. Δραστηριότητες και εκφάνσεις οι οποίες αποτελούν επαναλαμβανόμενη καλλιτεχνική βαρεμάρα, ή, καθημερινό ψιμύθιο, υλικό για την επιβίωση κίτρινων «καλλιτεχνικών» ή «κουλτουριάρικων» φυλλάδων και του στάτους των εκφραστών της σύγχρονης υποκουλτούρας. Εδώ υφίσταται μία ορισμένη ομοιότητα, μεταξύ της εικονικής Ευρώπης και της Ελλάδας, η οποία κατακρατά την ουσία της πραγματικής, κοινής υστέρησης, κοινής απώλειας.
Αυτό που σημαίνει Ευρώπη, εφόσον μας ενδιαφέρει, λείπει από τη γεωγραφική/οικονομική Ευρώπη, αυτό που σημαίνει Ελλάδα, εφόσον μας ενδιαφέρει, λείπει από τη γεωγραφική/οικονομική Ελλάδα· και οι δυο αναζητούνται από ένα άλλο είδος ανθρώπων, τους εναπομείναντες, παλαιότερους ή νεόφυτους, ευρωπαίους. Αν αυτό, σημαίνει εντέλει, κάτι.


Καρτιέ Λατέν
17/06/2015




Yannis Livadas: Poems in Pratishedhak (Kolkata, India, 2010)

A sum of poems in "Pratishedhak" literary magazine / Kolkata, India 2010.

Ed. by Saurav Chatterjee, Sohom Nandi and Swadesh Mishra.


















A sample page:   

Γιάννης Λειβαδάς: 14/06/2015



Στην κριτική και τη λογοτεχνία, ο φασισμός εκτείνεται από την επιλεκτική αποσιώπηση του σημαντικού έως την πολτοποίησή του εντός των λιγότερο σημαντικών ή των ασήμαντων. Οι αποσιωπώντες και οι πολτοποιητές είναι εν ολίγοις, φασίστες.

Tomica Bajsić: Roberto Bolaño, Divlji detektivi

http://tomicabajsic.com/?p=298


Na Divlje detektive naletio sam sasvim slučajno, u Oslu, norveškom gradu koji izgleda kao preslikan iz Andersenovih slikovnica, u gradu koji se u proljeće te 2007. činio snenim i radosnim i gdje su prometejski žar napretka i sklad ljepote življenja bili usuglašeni sve do glatkog ruba polarnog kruga.

U knjižari sam prelistavao još jednu novu biografiju iz Engleske, koja u toj disciplini prednjači, a radilo se o životu Rimbauda, ni manje ni više nego na sedamsto i nešto stranica, više od njegovog cjelokupnog pjesničkog opusa. Biograf je ustrajno izmišljao i nadograđivao razne pikanterije kako bi i nakon 120 godina iskamčio novac od prerano umrlog genijalnog pjesnika. Odmah pored našla se i nova biografija Oscara Wildea, isto iz Engleske, fokusirana ovaj puta isključivo na njegovu seksualnost kroz buran odnos s mladim Alfredom Douglasom, koji je visokom društvu bio poznat kao „Bosie, zgodan i razmažen mladić s Oxforda,“ i sve to na opet 700 stranica. Već sam se ozlovoljen povukao iz knjižare kada su me privukle korice sa slikom nekog ekstravagantnog polovnog automobila u pustinji s bombastičnim naslovom: Divlji detektivi. Nakon par pročitanih stranica odmah sam se uputio na blagajnu, osjećajući se poput rudara koji je naletio na neku rijetku kovinu.
Roberto Bolaño (Santiago, Čile, 1953. – Blanes, Španjolska, 2003.) kultni čileanski pjesnik i prozaik, za roman Divlji detektivi 1999. jednoglasnom je odlukom žirija dobio nagradu Rómulo Gallegos, najveće hispanoameričko književno priznanje, koje se daje za najbolji roman na kastiljskom jeziku. Kratko opisati tako opsežan avanturistički roman – tu knjigu arhipelag osebujnih sudbina i bodlerovskim cvijećem posutih otvorenih prostora – nije lako, ali najdraža mi je crtica iz novina The Times koju sam tada pročitao na koricama: “Radi se o romanu o razigranoj poeziji jutra, rezigniranoj prozi podneva, mrkom muku večeri.”

U meksičkoj pustinji Sonori, pažljiviji slušatelj može u noćnom ljepljivom pustinjskom vjetru još uvijek čuti klepet krila leptirice maripose negre, ili bruje negre, crne vještice, vrste crnog leptira iz reda Ascalapha odorata, imenovanog po podzemnom duhu koji po grčkom mitu održava voćnjake u Hadu.


Divlji detektivi su na neki način mušketiri poezije, koji se kreću zabitim uličicama jednog modernog megalopolisa kao što je to Mexico City, grada bremenitog od neispunjenih želja njegovih stanovnika, a njihova neobuzdana vjera u putovanje kao sudbinu ne vodi ih u Rimbaudovu Abisiniju već u meksičku pustinju Sonoru, gdje pažljiviji slušatelj može u noćnom ljepljivom pustinjskom vjetru još uvijek čuti klepet krila leptirice maripose negre, ili bruje negre, crne vještice, vrste crnog leptira iz reda Ascalapha odorata, imenovanog po podzemnom duhu koji po grčkom mitu održava voćnjake u Hadu. U Meksiku ta je leptirica poznata još od aztečkih vremena, a u jeziku náhuatl kojim se još uvijek služi milijun i pol ljudi zove se Mictlanpapalotl, što znači „leptir iz zemlje mrtvih.“
No naši divlji detektivi Arturo Belano (sam Roberto Bolaño) i Ulises Lima, koji nakon puno vratolomija stižu u pustinju Sonore nisu lovci na rijetke leptire nego su u potrazi za muzom njihove opskurne i radikalne pjesničke skupine utrobnih realista, zagonetnom meksičkom pjesnikinjom iz dvadesetih godina prošlog stoljeća, nestalom Cesáreom Tinajero čije se pjesme ne mogu više nigdje u svijetu naći na policama knjiga. Potraga ih odvodi i preko granica Meksika, uzduž i poprijeko Sjeverne Amerike, Europe, Bliskog istoka i Zapadne Afrike, a mi ih pratimo očima svjedoka, živopisnih ljudi koje na toj ukletoj misiji sreću, a inicijalnu iskru dao je napad okrutnog svodnika čiju su zaposlenicu, mladu Lupe, koja dane broji oslonjena na rep starog kadilaka u aveniji Guerrero, uzeli u zaštitu, i evo je s detektivima u njihovoj sudbonosnoj misiji. Stalno su na putu, kako bi drugačije, jer i u najdubljem snu žele imati otvorene oči, kako ne bi propustili cestu na kojoj se život i poezija stapaju u jedno i zato nezaustavljivo jure prema pustinji Sonore, poput Dennisa Hoppera, Petera Fonde i Jacka Nicholsona iz filma Goli u sedlu.

Literarna senzacija. Poezija. Misterij. Tequila. Seks. Ubojstvo. Pustinja. Lutanje. Nepouzdani svjedoci. Meksiko.“


Nakon turbulentnog Meksika,  Bolaño  odlazi u Barcelonu gdje preživljava radeći najrazličitije sezonske poslove, od noćnoga čuvara kampa, konobara do berača voća ili smetlara. U potrazi za mirom u pisanju, seli se u Blanes, malo mjesto na katalonskoj Costi Bravi, u kojem otvara dućan s bižuterijom i suvenirima za turiste, i u kojem će provesti ostatak života. Esencija Bolańovog pisma bila je, i ostala do kraja, čista poezija. Da ne bude sumnje, na njegovoj posjetnici, koju je dao izraditi u Španjolskoj nakon što je napustio Meksiko, pisalo je: Roberto Bolaño, pjesnik i vagabund. „Ljudska povijest bila bi vjerojatno čista nula da nije poezije,“ napisao je nedavno u Quorumu grčki pjesnik Yannis Livadas, isto veliki nomad, a Bolaño  nije išao tako daleko, ali je vjerovao da je poezija hrabrija od svakoga i svega. „U to sam vrijeme navršio dvadeset godina i bio sam lud,“ napisao je Bolaño  osvrćući se na svoje književne početke u Meksiku: „Izgubio sam zemlju, ali sam osvojio san. Sve dok sam imao taj san ništa drugo nije bilo važno.“ Izgubljena zemlja bio je rodni Čile nakon Pinochetovog vojnog udara, gdje je umalo zaglavio kao i tisuće tada ubijenih, mučenih i „nestalih“ Čileanaca. Imao je sreću jer su dvojica zatvorskih čuvara bili njegovi prijatelji iz škole, tako da se, nekoliko dana nakon što su ga uhitili na ulici pod optužbom da je strani špijun, izvukao iz zatvora.
Dario Grgić, jedan od naših najlucidnijih i najustrajnijih književnih kritičara, 2010. povodom izlaska romana Divlji detektivi, napisao je između ostalog kako Bolaño  na trenutke izgleda kao opsjednuti daktilograf jednog životnog pakla, jednog nereda i jedne potrage. A za preporuku čitanja navest ću i riječi nakladnika: „Divlji detektivi su vam na tragu! 500+ stranica u vrsnom prijevodu sa španjolskog Ariane Švigir i Simone Delić i kvalitetnoj opremi u izdanju naklade Vuković & Runjić.
Literarna senzacija. Poezija. Misterij. Tequila. Seks. Ubojstvo. Pustinja. Lutanje. Nepouzdani svjedoci. Meksiko.“

Γιάννης Λειβαδάς - Νέτο



Το «ουδείς φίλος ώ πολλοί φίλοι» του Αριστοτέλη, στην ποίηση γίνεται: αυτός που συμφωνεί με τους πολλούς δεν συμφωνεί με την ποίηση.


Γιάννης Λειβαδάς
13/06/2015







Όλα τα πρωτότυπα κείμενα της ιστοσελίδας υπόκεινται στον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων. Για την όποια χρήση ολόκληρων κειμένων ή αποσπασμάτων, από τρίτους, χρειάζεται άδεια από τους διαχειριστές της ιστοσελίδας.

© Γιάννης Λειβαδάς: yannislivadas@gmail.com

ΜΟΝΤΑΡΤ (Alloglotta 2015)

ΜΟΝΤΑΡΤ (Alloglotta 2015)

ΑΝΑΠΤΥΓΜΑ (Κουκούτσι 2015)

ΑΝΑΠΤΥΓΜΑ (Κουκούτσι 2015)

ΤΟ ΞΙΓΚΙ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ (Κέδρος 2015)

ΤΟ ΞΙΓΚΙ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ (Κέδρος 2015)

.

.

Τζακ Κέρουακ - Ρεμπό και 18 Χάικου

Τζακ Κέρουακ - Ρεμπό και 18 Χάικου
Δίγλωσση έκδοση, (Κουκούτσι 2015)

Μπλεζ Σαντράρ - 23 Ποιήματα και μία συνέντευξη

Μπλεζ Σαντράρ - 23 Ποιήματα και μία συνέντευξη
(Κουκούτσι 2012)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Αρχειοθήκη ιστολογίου