«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.

Αρχική Σελίδα Βιβλιογραφία Βιογραφικό Μεταφράσεις English/Français

In Memoriam: Carl Weissner : 1940-2012

Πέθανε σήμερα ένας σημαντικός συγγραφέας, εξαιρετικός εκδότης και προωθητήρας της νεότερης αμερικανικής λογοτεχνίας στην Ευρώπη.


  • So Who Owns Death TV, Beach Books Texts & Documents, San Francisco 1967 (mit William S. Burroughs und Claude Pelieu). Deutsche Ausgabe:

  • Fernseh-Tuberkulose, Nova Press, Frankfurt am Main 1969 (zusammen mit William S. Burroughs und Claude Pelieu)

  • The Braille Film, Nova Broadcast Press, San Francisco 1970 (Mit einem Beitrag von W. S. Burroughs)

  • The Louis Project, The Nova Broadcast Press, San Francisco, 1970 (zusammen mit Jan Herman)

  • Cut Up or Shut Up, Agentzia, Paris, 1972 (mit Jan Herman und Jürgen Ploog, „ticker tape“ Einleitung von W. S. Burroughs).

  • Burroughs, Berlin 1994 (zusammen mit Michael Köhler)

  • Death in Paris. Datei, datiert im Text 7. Dezember 2007, online, Reality Studio blog.

  • Manhattan Muffdiver, Milena, Wien 2010

  • Die Abenteuer von Trashman, Milena, Wien 2011 (mit einem Nachwort von Thomas Ballhausen)

  • Η ποίηση είναι μία ιερή ασθένεια του πνεύματος



    Η ποίηση είναι μία ιερή ασθένεια του πνεύματος∙ συντηρεί τη μεταφυσική κενότητα με τον τρόπο που ένα σώμα ολοκληρώνεται από τον θάνατο. Αντίκτυπος μη υπαρχόντων που προσδιορίζουν την αδιαφορία προς τη μάταιη αναζήτηση του ανθρώπου. Ηχώ προερχόμενη από κατεστραμμένη σιωπή. Ένα ελάττωμα του υπάρχειν που διευθετείται μεταξύ διάνοιας και οδύνης.

    Γ. Λ.
    Ιανουάριος 2012

    Yannis Livadas: La poésie est une maladie sacrée de l’esprit




    Η ποίηση είναι μία ιερή ασθένεια του πνεύματος∙ συντηρεί τη μεταφυσική κενότητα όπως ένα σώμα ολοκληρώνεται από τον θάνατο. 

    La poésie est une maladie sacrée de l’esprit ; elle entretient le vide métaphysique tel un corps qui s'accomplit à travers la mort.

    Yannis Livadas
    janvier 2012

    Γιάννης Λειβαδάς: Το ένοπτρο έναντι του κατόπτρου.


    Τώρα, που έχουν κατακαθίσει τα έργα των μεγάλων ποιητών, παγκοσμίως, η γραφή ενός μεμονωμένου «δυνατού» στίχου (ή στίχων) είναι κάτι πιο εφικτό από πριν. Η γραφή ενός στίχου/συνθήματος είναι πλέον αναμενόμενη από πολλούς και ευπρόσδεκτη από ακόμη περισσότερους. Το ζήτημα των ζητημάτων είναι πια ο στίχος ή οι στίχοι που θα βάλουν τον γραφιά «στο παιχνίδι». Ώστε τα συνθήματα να συναντηθούν και να σχηματιστεί η νέα συνθηματολογία που κατά συνέπεια θα καταρρεύσει λόγω απουσίας της ποίησης, όπως και προηγούμενα, στο κοντινό παρελθόν, έχει ξανασυμβεί.
    Επειδή, ως γνωστόν, η ποίηση είναι αέναος μαραθώνιος και όχι κούρσα εκατό μέτρων, η ποιητική δημιουργία εκφράζεται, στο ολικό της σχήμα, ως σύνθεση. Η σύνθεση είναι ο ορισμός του ποιητικού λόγου σε αντίθεση με τον βερμπαλισμό μιας ανάγκης να ξεστομίσει κανείς ένα ιδιωτικό «υπάρχω», ως συνήθως με τον ομφάλιο λώρο τυλιγμένο γύρω από τον λαιμό/ όταν μάλιστα πρόκειται για λαιμό νεανικό. Γιατί αναφέρομαι στους νεώτερους και όχι στους παλιούς.
    Κυρίως διαφωνούμε ή συμφωνούμε, μα αυτό δεν έχει και τόση σημασία, ειδικά εφόσον κάποιοι εξ ημών ανέκαθεν δεν αναγνώριζαν τα επιτελεία και τις επιτροπές και έχουν εσκεμμένα απομακρυνθεί  από τις σφαίρες των επιρροών και τους λογοτεχνικούς κύκλους. Κάποιοι μάλιστα έχουν από χρόνια δημοσίως τοποθετηθεί και υπογράψει αυτήν τους την στάση*, συνεπώς δεν τους αφορά προσωπικά η εξέδρα. Κυρίως γιατί κάθε διάκριση είναι ένας γελοιώδης πλεονασμός για ένα ποιητή.
    Είναι πλέον κουραστικό να γίνονται απανωτές αρνητικές αναφορές και παράπονα για τις κρίσεις, τις διακρίσεις και τις βραβεύσεις. Τα βραβεία, ορθώς, δίνονται σε αυτούς που πρέπει. Εφόσον το κριτικό σώμα και η σύνοδος των επαϊόντων δεν έχουν ακόμη λόγους να αναζητήσουν την μεταμόρφωση αυτού του σχετικού κόσμου.
    Αυτό που θέλω να υπογραμμίσω είναι ετούτο: οι αδικίες που διαπράττονται εις βάρος των καλύτερων  αφού οι υποδεέστεροι δέχονται, ως συνήθως, τις μεγαλύτερες διακρίσεις είναι ένα ζήτημα που θα λυθεί μόνον εφόσον προβάλλουν την αντίρρησή τους οι θιγόμενοι και οι αδικοχαμένοι. Που καθώς οι ίδιοι το προβάλουν, υφίστανται πράγματι. Ας αναλάβουν, αν θελήσουν, δράση. Λίγο ενδιαφέρει.
    Εκείνο το οποίο είμαι υποχρεωμένος, ως υπογράφων, και ως ποιητής, να επισημάνω είναι πως ανήκω σε εκείνους που θεωρούν την ποιητική δημιουργία, κάτι άλλο και εντελώς διαφορετικό από την κατάθεση εντυπώσεων και επαγωγικών αντιδράσεων πάνω σε μια σελίδα χαρτί.

    23 Ιανουαρίου 2012.

    [*όπως και ο υποφαινόμενος]

    Παρά ο Τζέιμς Τζόις

    Μία σαφής απόδειξη πως ο συγγραφέας είναι πιο σημαντικός από το βιβλίο που γράφει, είναι επίσης η περίπτωση του Τζέιμς Τζόις. Εάν θεωρείς τον "Οδυσσέα" δυσνόητο ή δύσκολο δεν υπάρχει ελπίδα να καταφέρεις την ανάγνωση. Αυτό που καταλαβαίνει κανείς διαβάζοντας αυτό το σπάνιο βιβλίο, δεν είναι παρά ο Τζέιμς Τζόις.

    Γ.Λ.

    [Οι οδηγίες ανάγνωσης των κριτικών σχολιασμών, των πανεπιστημίων και των λογοτεχνικών σεμιναρίων δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο].

    Γιάννης Λειβαδάς: Σπορτέξ


    Θες να με πείσεις για το ποίημα.

    Σκότωσες άνθρωπο

    Τον τεμάχισες.

    Νάρκωσες επιτήδεια

    Τον κροκόδειλο και

    Μέσα του τον έσπρωξες

    Κομμάτι κομμάτι.

    Μετά με φώναξες

    Μαζί σου να ομολογήσω

    Το κακό που συνέβη.

    Αρτιμελής δειλός

    Και γουρλομάτης.


    Αρχειοθήκη ιστολογίου

    .